Rojekê ez hebûm
Ji erdekî xewle bûm
Ji ax û av û agir û ba peyda bûm

Xalitî bûm û zana bûm
Xwedêparêz bûm û mêrxas bûm
Ji ariya miletê xas bûm

Ez ji arî bûm ji miletê dinê
Fêde û rêkên fêde hatine ji bo minê
Benî adem hemû mirov pê bûne xinê

Fêde ew rêya heqiyê
Rastî û ronahiya êzdayî yê
Berî şêxsin û Şemsê Adî yê

Pir mîr hatin û buhirîn
Pir dem hatin û guherîn
Lê xwedê û melayketên xwe qet namir in

Ew xwedayê me î li ezmana
Emîn Cebraîl
Ilmê xwedê tîne ji ba wana

Tawisî Melek Cebraîl e
Pirsên xwe ji xwedê ne
Her demê tê, ne î bi wekîl e
Li ber me ne î bi bedîl e

Demên dihatin û di hêzirîn
Ronî û zerî li deşta dikirîn
Ji tirs û heybetên wan
Hemû tişt diguherîn

Rojeke xweşli cem min derbas bû
Mijûl û axaftinê li ser wî rast bû
Pîrê Sîba tev dostan bû

Pîr li gel dostan cima bûn
Pîr û mişûrên xwe ji wan bûn
Çend qelender û feqîrê zana bûn
Ji gotinê wî re şa bûn

Padşê min xwedêyekî bêrî ye
Pirsû mirazên te hebin ji xwedayê jorî ye
Kar û peyv û rastî ye
Ka ew rastî û zanistî çi ye
Sireke ji bo pîrê Sîba hatiye

Ew sire ji dara herherê çêbûne
Ew dara herherê sergûz e
Şîn dibû careke hindik toz e
Rihekî pak danî bû li serî dilsoz e

Rih li darê geşbû temame
Pîr lê diçerine çêl û ga ne
Çêlekê pelê darê xwar giştine cane

Rih ji darê derket
Roniyek geşket li şîrê çêlekê
Pîrê Sîba ji tirsa bi xewne ket

Ronî da û geşbû
Emîn Cebraîl melekê ezman bû
Pîr Sîba tirsiya
Emîn Cebraîl ji bo wî bi hirî ye
Zana kir bi dilxweşî ye

Xwedayê minî can e
Mîrê mîran e
Li gel pîrê ezman e
Nûr ji erdan gihişte ezman e

Ew sira padşê bû
Dakû zarekî dostê jê çêbû
Hêvêynê qenciyê li erdê bû

Emîn Cebrayîl bû karîn e
Ew bo sira xwedê emîn e
Dizane wê sirê bo kê tîn e

Ew sira roj û zerbab e
Ketiye canê pirî çiqas bab e
Daku li darekî pêk bibe av e

Ew sira xwîn û av e
Jê çêbû dil û hinav e
Dest û pê, heya jê çêbûn çav e

Dest û pê û qalib çêbûn
Lê dem hatiye zabûn
Hemû tişt ronî dabûn
Xûliyaqet şiyar bûn

Ew roja ronî da
Zerî li deşt û çiya da
Dil û hinavê dijminan da

Xêrnexwaz in û dijmin in
Bi hîlet û mikir difikir in
Ku çawa zara
Ji destê dê û bava bigrin

Zar birin nav komeka agir danîn
Zar daliqandin nav gunda
Zar avêtin nava agir de

Emîn Cebraîl dagerî diser de
Ava buheştê ser de berda
Agir vemirî ji bin de

Ew zaroyê dostaniyê
Ji sireke xwedaniyê
Ji xêrnexwazan parastiye

Paristibû ji ê herî mezin
Çiqas li hev biçivîn
Perî û cin
Ferwara xwedê hatiye
Jibo Zerdeştê min

Zaro birin û li ser rê danîn
Danîn li ser rê tewranî
Danîn li ber lingê hespanî
Li ber devê hov û guranî

Diparastin ji cin û teyran
Kirin warê hesp û gur û ga
Tirs û heybeta cinan ji wan e
Zaro mezin bû ji wan e
Ketine salê pazdehan e
Ji bo wî dikim qurban ê

Birine ser destê pîrê pîran e
Dakû zane be ji ilmê
Dîn û ol û erkan e
Bi dîtin kar û peyvan e

Dayîk û baban e
Dest pê dikin bi dîwan e
Lê digerînin tac û hilan e

Kember anîn û ristin
Ji 72 mileta diparastin
Navê Zerdeşt cara digerînîn
Lê gerandin sê cara
Ji bo fikir û raman dost û yara
Peyv û dîtîn niyet û kara

Pîrê Sîba rihê xwe
Û sira xwe dide Zerdeşt
Û pîrê wî ye Zerdeşt şandiye